Sneeuwwwwwwwwww.....

Het is dan eindelijk winter in ons land. Wat een heerlijkheid!
Ik kan nooit genoeg krijgen van die prachtige zonsopgangen en zonsondergangen.
Zo mooi!




Op dit moment gaat het hier thuis allemaal prima en zijn we de eerste schok van het bericht wat we dik twee week geleden kregen wel wat te boven. We vertrekken over een week naar Curacao voor een heerlijke vakantie.
En als we terugkomen gaan we ervoor en er tegenaan!




Nu nog even genieten van de sneeuw dus:))
Ik hoop jullie ook van wat ik op de gevoelige plaat gezet heb.

Enjoy! En tot heel snel weer.









xx

Uitwaaien..

Noordpolderzijl

Termuntenzijl




En wat is het beste medicijn om te voorkomen dat je in je hoofd gaat malen?
Juist...je kop in de wind gooien. Dus bij deze een paar mooie plaatjes gemaakt in mijn prachtig Gronings land.



Noordpolderzijl

Houvast

En toen...

......Had mijn lief al een paar weken klachten waarvan het vermoeden bestond bij de doktoren dat ze met de prostaat te maken zouden kunnen hebben. In december op spreekuur geweest bij de uroloog maar die achtte de kans heel klein dat het om prostaatkanker zou gaan. Maar toch een tweede afspraak gemaakt die voor gisteren gepland stond voor een onderzoek waarbij er met een camera via de plasbuis naar de prostaat gekeken zou worden. Allemaal keurig, plasbuis in orde, prostaat in orde....maar toen...de blaas. Cameraatje in de rondte, blijft even stilstaan bij een “flubbertje”, gaat weer verder en komt ook weer terug. En dan;

'Dit had ik daar niet verwacht'
'We spreken wel even verder in de spreekkamer'


Mijn lief zie ik vanuit de onderzoekskamer richting de spreekkamer lopen en de arts roept mij ook uit de wachtkamer. Ik voel al lichtelijk onheil.
Een kordate vrouw is ze, “to the point” zeg maar.
'Twee dingen' is waar ze mee begint. 'De prostaat is schoon, niets te zien'. 'Maar geheel los van de klachten die u een paar week geleden had heb ik bij u een kwaadaardig gezwel in de blaas ontdekt'.
Puur toeval. Onverwacht.

Mijn lief wilde anderhalf week geleden eigenlijk dit hele onderzoek al afblazen. Zijn klachten waren immers allang over. Volgens de arts een geknapt bloedvaatje in de prostaat. Meer was het niet. Maar ik had hem verteld dat ie het onderzoek gewoon door moest laten gaan. Je weet immers maar nooit. Beter nu ergens vroeg bij zijn dan over twee jaar denken; 'Had ik toen maar...'
Nou ja vooruit dan maar. Maar we gaan na die afspraak lekker naar de sauna oké? Oké.


Maar nu tegenover de arts die een schematische tekening maakt van wat er zich in de blaas afspeelt.
Wat ze verwacht en wat er moet gaan gebeuren.
Prognoses en haar ervaring met....
Ze verwacht de tumor in zijn geheel te kunnen verwijderen.
Een tot twee dagen opname. Katheters en een chemospoeling. Na controles.


En samen lichtelijk verdoofd het ziekenhuis verlaten.


Toch maar naar de sauna. Ontspannen en wat afleiding lijkt ons beter dan op de bank thuis gaan navelstaren. Vreemd. Elkaar af en toe aankijken, hand vasthouden en als we even alleen zijn zacht fluisterend alles wat ons verteld is herhalen.
Even alleen in het Turks stoombad en praten over dat bloemkooltje wat zich daar in die blaas genesteld heeft. De chemospoeling nadien, die ervoor moet zorgen dat zelfs het kleinste stukje broccoli dat nog rondzweeft vernietigd word.
En dan samen ginnegappen over ons woordgrapje. Broccoli.
Ieder ander die ons zag zitten zal nooit de ernst achter onze lachsalvo vermoed hebben.

Weer naar huis en in de auto neemt de realiteit het weer over. Het is stil.
En eenmaal thuisgekomen dringt het pas echt tot ons door.
Mails verstuurd, telefoontjes gepleegd. Googelen en doemscenario's zo snel mogelijk wegwimpelen. Zo ver zijn wij nog niet.
Eerst de operatie die waarschijnlijk eind februari zal plaatsvinden.
We zijn gaan slapen maar beiden liggen we ondanks stand twee van de elektrische deken onder ons en het dons boven ons, te rillen van de kou.



X

En is het weer 18 januari, precies drie jaar verder.....

Welkom 2012

Weekje Praag

Gisteren weer thuisgekomen na 5 dagen in Praag doorgebracht te hebben.
Wat een prachtige stad! Ontzettend veel gezien en bekeken. Het is of je terug de middeleeuwen ingaat. Bruggen, huizen, musea, kathedralen, soms zelfs even ademloos als je binnentrad, zoals de Sint-Vituskathedraal, ook wel bekend als de Praagse burcht.



Veel te veel kilometers te voet afgelegd in die dagen. Maar gelukkig genoeg kroegjes waar drinken en overheerlijke warme appelstrudel met slagroom te krijgen was om even uit te puffen.



En geloof mij, het was een enorme klim om boven op de berg te komen.



Al met al, als iemand van jullie ooit eens een stad wil bezoeken en je weet niet welke, overweeg dan eens om Praag te bezoeken. Moet er wel bijzeggen dat voor ons persoonlijk die 5 dagen eigenlijk een dag te lang was omdat je in hartje centrum al vrij snel alles gezien hebt.
En een hotelkamer met alleen een bed, twee stoeltjes, waardeloze internetverbinding en de Praagse kerstmuziekzender nodigt ons in ieder geval niet uit om daar veel tijd door te brengen.
Ons was verteld dat je heerlijk uit eten kan in Praag, maar ze waren vergeten te vertellen waar.....
Pas na drie dagen hebben we op aanraden van iemand een adres gekregen waar je wel lekker kon eten.
En hij had gelijk:)
Heerlijk gekruide biefstuk met ECHTE gebakken aardappeltjes die naar aardappels smaakten en niet alsof je op een stuk smakeloze kauwgom zat te kauwen.
De dag ervoor hadden we pizza gegeten, na een afschuwelijke goulash ervaring de dag ervoor.
Ik bedoel...wat kan je verknallen aan een pizza zou je denken?
Veel dus!
Dachten zeker dat het sap uit het blik artisjokken ook lekker was over de pizza.
Maar het kan ook net zo goed het sap van de paprika's geweest zijn die ze uit een potje gehaald hadden.
Ik weet het niet, maar ik had in mijn leven nog nooit zure pizza gehad.
Nu dus wel, twee happen....
De tweede hap was omdat ik de eerste hap in de eerste instantie niet wilde geloven:))

Dus tip!

Ga 4 dagen naar Praag, neem een goed hotel en trek stevige wandelschoenen aan en zoek van te voren op het internet alvast de beste restaurants uit:))
En geniet van de pracht van Praag.





Toedels xxx

Merry Christmas....

Nog dikke twee week te gaan en ligt het jaar 2011 alweer achter ons.
De acute ontsteking die ik eind november ineens had is alweer afgezakt naar “normaal” niveau. Gelukkig.
Ben de afgelopen weken vooral druk geweest met mijn voornemen die ik twee blogs hiervoor genomen heb.
Meer dingen ondernemen!!
In plaats van sip te worden omdat in de winter je leven zich verplaatst naar binnen. En ik ben nu eenmaal een buitenmens. Zonnetje op mijn gezicht, jurkje aan, slippertjes en buiten rond rommelen.
Misschien heeft het wel te maken met het feit dat ik ook voor mijn werk altijd buiten was dat ik slecht tegen lang binnen zitten kan.
Altijd onderweg, vrijheid..

Maar goed. Dus wat heeft mutsie tot nu toe gedaan? :-)

Ben vreselijk crea bea geweest om onze eigen kerstkaartjes te maken.
Lekker aan de knutsel met papier en verf. Verder ben ik al drie keer wezen zwemmen en heb zelfs al heel moedig een 10-badenkaart aangeschaft.
Sjonge...
Heb uitgevogeld dat ik het beste op de dinsdagochtend kan gaan zwemmen omdat de temperatuur van het water dan 31 graden is, omdat vlak na het vrij zwemmen er therapie zwemmen is. Veel beter voor mijn botjes dat warme water :-)

Nee, ik ga niet naar therapie zwemmen!!

Daar wil ik nog lang niet aan. Over 20 jaar misschien, maar nu nog niet.
Ik zwem heerlijk mijn baantjes terwijl ik me met slalom om de colonnes badmutsen heen werk die al babbelend het zwembad terroriseren.

..Ja, ik zei al tegen Aaltje, hoe is't wel?
Heb die en die ook al een haile tied niet gezien.
..Zal ze ziek zijn?
Heb 't ook teeg'n dokter zegd..
Ik doe dat altijd eem met' n lappie...
..En dan dut het me hier altijd zeer...


Dat is dan meestal de strekking van de gesprekken die ik met vlagen opvang :-)
Heb het nog een beetje in begrijpbaar Nederlands geschreven anders is het voor mijn lezers buiten de grenzen van Groningen niet meer te volgen.

Afgelopen dagen ben ik druk geweest met het huis versieren.
Kerstboom uitgezocht, achterin de auto gepropt en met open klep weer terug naar huis gekachelt. Betere kerstsfeer kan ik me niet indenken:-)
En eigenlijk gaan we er zelf in de aanloop naar Kerst zelf helemaal niet van genieten want wij vertrekken komende zondag heerlijk voor 5 dagen naar Praag. Cultuur snuiven!! :-)
Heb er enorm veel zin in. Lekker struinen door een vreemde maar mooie oude stad.
Opa en oma passen op de beestjes en die mogen dus ook genieten van de kerstboom zonder dat de naalden al in bosjes op de grond liggen.


Dus lieve lezers van mij, voor het geval dit mijn laatste blog van 2011 wordt...

Wens ik jullie alvast hele gezellige feestdagen en een geweldig maar vooral gezond 2012 toe!!


Liefs xxx

Hoogelaand

Zit me een slag in de rondte te denken waar ik es over zal gaan bloggen, het word namelijk wel een keer weer tijd. Maar kan even niets bedenken.
Mooi plaatje dan maar :-)




......Totdat de nacht van 't Hogelaand 'n donker klaid over ons legt. Dat is mien laand, mien Hogelaand (Ede Staal)



xxx

Zonder veel woorden...

Zo werd ik vanmorgen wakker. Een echte ouderwetse actieve reumaontsteking. Echt vanaf de aanhechting van mijn duim tot wel 10 centimeter achter mijn pols..dat is een dikke 15 centimeter HEL!

Opening...

En dan ineens staat het weer recht voor mijn neus. Heb even in mijn blog teruggebladerd en zag dat ik vorig jaar rond deze tijd tegen hetzelfde gezicht stond te kijken.
Het gezicht van treurig, het gezicht van niet lekker in mijn vel zitten, het gezicht van een langstrekkende depressie. Nee, dat ook weer niet, het is meer heel erg verdrietig zijn. Geïrriteerd. Down. Verveling.
Misschien is het overspannen zijn van juist het niets doen.


Dacht de hele zomer lang dat ik alles wel weer op de plank had liggen.
Alle verdrietjes en frustraties. Keurig netjes naast elkaar en opgestapeld.
Het thuis zijn begon te wennen. Nu zou het best met het vallen van de bladeren te maken kunnen hebben en met de klok die pas achteruit gezet is.
Voelde me al een dikke twee week wat sipjes maar gisteren barstte de bom.
Het was huilen huilen en nog es huilen.
Ik mis simpelweg mijn werk. Mijn sociale contacten. De lol en de keet.
Voor wie denkt dat altijd vrij zijn voelt als eeuwig vakantie wil ik hierbij direct even uit de droom helpen. Zo leuk is het niet altijd.
Geen belevenissen meer te vertellen als je partner van zijn werk komt.
Ja hij wel, ik niet meer...

Dus vandaag de auto gepakt en naar het Lauwersmeergebied gereden.
Camera mee en de kop in de wind. Uitwaaien noemen we dat.
De beslommeringen van je af laten glijden.
Volgende week wil ik es informeren of ik niet af en toe wat kan doen in het plaatselijke asiel hier. Een hond wat extra aandacht geven die het nodig heeft.
Of op de kattenafdeling wat koppies terug uitdelen.
Zal eerst eens wat informatie gaan zoeken of dat wel mag van het uwv.
Poesje aaien..
Want er moet natuurlijk geen gesodemieter van komen.
En anders moet ik wat anders verzinnen.
Een ding staat in ieder geval als een paal boven water.

Ik moet er uit!!

xxx

Praatje maken

Stond ik vanmorgen op de parkeerplaats van de supermarkt mijn karretje leeg te pakken. Hoor ik een stem van achter mij komen;

Kouwe wind hé vandaag!

Ik draai me om en zie een vrouw staan met aan de riem een Golden Retriever.
Een beetje het type dat in elke willekeurige voorbijganger een goede kennis ziet die ze al een tijdje niet tegengekomen is. Ze kent jou, maar jij haar niet.
Ik roep terug;

Ja vreselijk koud jah!

En duik weer met mijn hoofd de kofferbak in.
'Hebbes' denkt de vrouw en ik hoor haar omdraaien.

Mijn hond is afgelopen week geopereerd!
Had een wrat aan de kont en die is weggehaald!

Ik kom weer omhoog uit de kofferbak en zeg;

Dus alles is weer goed afgelopen, gelukkig maar..

De vrouw ruikt nu haar kans schoon en steekt nu over naar de overkant waar mijn auto geparkeerd staat.

Ja, en het was ook nog niet eens zo duur.
Nog geen €100. Volgende week hoef ik alleen nog maar voor controle terug te komen.

Nu ben ik een hondenliefhebber dus ik maak een klikkend geluid met mijn mond richting haar hond en begroet hem even.

Ja, hij wil niet geaaid worden door vreemden hoor

Ik onderneem dan ook maar geen poging en probeer zachtjes achteruit te lopen om het gesprek af te breken en vertel haar dat ik mijn karretje even terug ga brengen. En terwijl ik me langzaam omdraai...

Een ouwe buurman heeft hem eens een keer met een stok geslagen.

Ik draai me nog even om en zeg;

Wat een rotkerel.




*Het valt even stil*





Dan roept ze mij na;

Ja, maar die is toch al dood. Dussehhh.....





*En dan op de terugweg naar huis nog steeds lachend achter het stuur zitten :-))*


.